Kultura i Edukacja - Magazyn

"Cichy jak mysz", "twardy jak skała", "biały niczym śnieg", "patrzył na mnie jak na wroga" - to nie są suche opisy, tylko szybkie obrazy. Porównanie pozwala w jednej chwili "doprecyzować" cechę, emocję albo sytuację, zestawiając ją z czymś znanym. Dzięki temu tekst staje się jaśniejszy, bardziej sugestywny i łatwiejszy do zapamiętania.

"Czas to pieniądz", "życie to droga", "zalała mnie fala myśli", "jego słowa były nożem" - to nie są suche informacje, tylko obrazy. Metafora, podobnie jak epitet czy personifikacja, sprawia, że język przestaje być instrukcją obsługi świata, a zaczyna działać na wyobraźnię. Dzięki metaforom umiemy mówić o emocjach, relacjach i rzeczach abstrakcyjnych tak, jakby były czymś namacalnym. I co najważniejsze: metafory są wszędzie - w literaturze, poezji, reklamie, mediach i w zwykłych rozmowach.

"Las", "noc", "twarz", "cisza" - to słowa neutralne. Dopiero gdy pojawia się "ciemny las", "bezsenna noc", "zmęczona twarz" i "ciężka cisza", tekst zaczyna działać na wyobraźnię. Nie tylko informuje, ale też buduje klimat, emocje i sposób patrzenia na świat. To właśnie robi epitet - jedno z najważniejszych i najczęściej używanych narzędzi języka.

Są takie początki tekstów, które od razu brzmią jak "wejście na scenę" - uroczyście, z emocją, jakby autor chciał najpierw kogoś przywołać, a dopiero potem zacząć opowieść. Właśnie tak działa inwokacja: rozbudowany, podniosły zwrot do adresata, umieszczany zazwyczaj na samym początku utworu.